Tomasz Andrzejewski, Zakłady hutnicze w Nowej Soli, cz. I, 1827-1945, Nowa Sól 2026
Na początku XIX wieku grupa berlińskich przemysłowców podjęła decyzję o założeniu w Nowej Soli zakładu hutniczego. Czynnikiem decydującym na wybór tej lokalizacji było nadodrzańskie położenie miasta oraz zalegające płytko w okolicy pokłady rudy darniowej. Możliwość eksploatacji surowca niezbędnego do wytopu żelaza na skalę przemysłową oraz dostępność opału z Puszczy Tarnowskiej przyspieszyło rozwój huty, która już rok od założenia w 1827 r. rozpoczęła produkcję. Zakład wprowadził miasto w epokę rewolucji przemysłowej XIX stulecia. Do 1945 r. huta rozwinęła się w kombinat hutniczy o znacznym potencjale i wpływie na losy Nowej Soli. Sukces pierwszego zakładu zachęcił w połowie XIX stulecia innych przedsiębiorców do uruchomienia drugiej huty i mniejszych zakładów, czyniąc z miasta znaczący w regionie ośrodek metalurgiczny.
Niniejsza publikacja prezentuje w syntetycznej formie dzieje nowosolskich zakładów hutniczych od czasów powstania do końca II wojny światowej. Po wojnie odbudowane zakłady stały się znaczącymi przedsiębiorstwami w polskiej Nowej Soli i funkcjonowały do przełomu XX i XXI stulecia. Po zakończeniu działalności hutniczej nastąpił proces likwidacji infrastruktury, która stopniowo znika z krajobrazu miasta. Z tego powodu publikacja ta pełni także formę zapisu dziejów nowosolskiej architektury przemysłowej.
Stron 98, nakład 200 egz., cena 30,00 zł.
